وبسایت رسمی برنامه نود - درست در چنین روزهایی در سال 1993، کم تماشاگرترین مسابقه تاریخ لیگ برتر به ثبت رسید. دیدار تیم های ویمبلدون و اورتون در ورزشگاه سلهرست پارک شهر لندن، مسابقه ای که 2 تماشاگر ویژه هم داشت؛ یک مرد به همراه سگش!

به گزارش وبسایت نود، در روز 26 ژانویه 1993 یکی از «ترین های» تاریخ لیگ برتر انگلیس طی مسابقه تیم های ویمبلدون و اورتون رقم خورد! معمولاً در رسانه های ورزشی انگلیس درباره دهه 1960 میلادی صحبت های زیادی می شود زیرا کمتر کسی قادر به یادآوری آن روزها است. بازی خانگی ویمبلدون در ورزشگاه سلهرست پارک مقابل اورتون در سال 1993 نیز مشمول چنین قاعده ای بوده و بارها درباره آن صحبت شده، البته نه به خاطر این که چنین رویدادی در دهه 1960 برگزار و کمتر شاهد زنده ای دارد.

سلطه بازیکنان لیگ برتر انگلیس در جام جهانی

خبر مرتبط

مسابقه تیم های ویمبلدون و اورتون در فصل 93-1992 لیگ برتر، با حضور 3036 نفر ورزشگاه سلهرست پارک شهر لندن به عنوان کم تماشاگرترین بازی تاریخ این مسابقات شناخته می شود. در پایان همان فصل، تیم ویمبلدون با یک امتیاز بیشتر نسبت به اورتون، در مکان دوازدهم یعنی یک پله بالاتر از تافی ها در جدول رده بندی لیگ برتر ایستاد. این مسابقه وسط هفته با برتری 3-1 مردان گودیسون پارک و با «دو گانه» تونی کاتی به پایان رسید. یان ساندین نیز یکی دیگر از گل های اورتون را زد تا تک گل جان فاشانو برای ویمبلدون، هیچ فایده ای جز کاستن اختلاف گل های دو تیم در این مسابقه نداشته باشد. هوای سرد، زمین افتضاح سلهرست پارک و آشوب گری یک مرد 18 ساله در اواخر مسابقه، از مهم ترین ویژگی های آن بازی بود.

یکی از افراد حاضر در محل، نیل آردلی بود که در آن زمان فقط 21 سال داشت و در خط هافبک ویمبلدون بازی می کرد. آردلی که هم اکنون سرمربی ویمبلدون است، درباره آن بازی می گوید:

یادم می آید که به سمت جایگاه هواداران نگاه کردم. فقط یک مرد با سگ خود در آنجا حضور داشت. اگر همه بلیت های سلهرست پارک به فروش می رفت، موجب خنده متعجبانه ما می شد و تنها یک بار در بازی مقابل منچستر یونایتد، همه بلیت های ورزشگاه را فروختیم که 8000 بلیت به هواداران ویمبلدون و 18000 بلیت به هواداران منچستر یونایتد رسید.

ویمبلدون در آن زمستان برای دومین سال متوالی مجبور به استفاده مشترک از ورزشگاه سلهرست پارک با تیم کریستال پالاس شده بود. سلهرست پارک ورزشگاه اختصاصی کریستال پالاس است ولی به علت غیر استاندارد بودن ورزشگاه اختصاصی باشگاه ویمبلدون یعنی «پلاف لین»، عملاً این دو باشگاه جنوب لندن، از ورزشگاه مشترک استفاده می کردند. هواداران نجیب زاده ها (لقب باشگاه ویمبلدون) در آن روزها تصور داشتند که هرگز به ورزشگاه خانگی خود باز نخواهند گشت و به همین دلیل، تیم محبوبشان و البته سم (سمیر) حمام مالک باشگاه ویمبلدون که یک سرمایه دار لبنانی تبار بود را بایکوت کرده بودند. حتی از هواداران اورتون هم خواسته شد تا در خانه بمانند و برای تماشای این بازی به سلهرست پارک نروند.

برای نیل آردلی عدم حضور تماشاگر یک اتفاق جدید نبود. اغلب بازیکن های ویمبلدون به چنین چیزی عادت داشته و حتی این خلوت را یک نوع مزیت می دانستند زیرا از شر فشار تماشاگر خلاص می شدند. آردلی می گوید:

معمولاً 8000 تا 9000 تماشاگر داشتیم و صندلی های خالی ورزشگاه چیز عجیبی نبود ولی در آن شب، سکوهای خالی از تماشاگر بر خلاف همیشه، به سود ما تمام نشد و نتوانستیم یک بازی خوب را ارائه دهیم.

تونی کاتی دو گل نخست اورتون را به ثمر رساند و در نهایت نیز بهترین گلزن تافی ها در فصل 93-1992 لیگ برتر شد. کاتی که گل دوم خود در مسابقه با اورتون را به خوبی در ذهن دارد، راجع به آن شب می گوید:

تا سال ها نمی دانستم که آن بازی در تاریخ لیگ برتر به عنوان کم تماشاگرترین مسابقه ثبت شده است. ما بازیکن هستیم و به قصد گرفتن 3 امتیاز راهی زمین می شویم نه به قصد شمردن تعداد تماشاگرها! وجود صندلی های خالی در اوایل راه اندازی لیگ برتر، یک اتفاق عجیب نبود و هنوز چنین جنبه های تجاری در این مسابقات وجود نداشت. تا اواسط دهه 90 میلادی، خبری از پول های بزرگ در لیگ برتر نبود و دقیقاً همان فصل یعنی 93-1992، اولین قرارداد کلان حق پخش با SKY بسته شد.

یکی دیگر از مطرح ترین بازیکن های حاضر در کم تماشاگرترین مسابقه تاریخ لیگ برتر، کسی نبود جز پیتر بردسلی که در تیم ملی انگلیس، به همراه تونی کاتی بازی می کرد. جالب این که دو بازیکن حاضر در کم تماشاگرترین مسابقه تاریخ لیگ برتر، سابقه بازی در کم تماشاگرترین مسابقه فوتبال برگزار شده در تاریخ ورزشگاه ومبلی را نیز دارند! دیدار تیم های ملی انگلیس و شیلی در سال 1989 با حضور فقط و تنها فقط 15628 تماشاگر در ومبلی برگزار شد که تونی کاتی و جان فاشانو در آن روز، پیراهن سه شیرها را بر تن کردند.

طی جریان مسابقه تیم های ویمبلدون و اورتون، یک تکل خشن از یان اسنادین زده شد که منجر به درگیری حدود 17 یا 18 بازیکن دو تیم با یکدیگر گردید. اگر به کم تماشاگرترین مسابقات تاریخ لیگ برتر بنگریم، هر 10 بازی به میزبانی ویمبلدون برگزار شده است و شاید اگر هواداران ویمبلدون پیش از دیدار با اورتون، تصمیم به تحریم تیم خود نمی گرفتند، باز هم اتفاق عجیبی رخ نمی داد و یکی دیگر از بازی های ویمبلدون در فهرست خلوت ترین ها جای می گرفت. به راستی که تماشای مسابقات ویمبلدون در سلهرست پارک، فرصت خوبی برای چرت زدن هم بود!

[توضیح: باشگاه ویمبلدون در اواسط دهه 1990 میلادی از لیگ برتر سقوط کرد و پس از مدتی به علت مشکلات مالی، دچار ورشکستگی و انحلال شد. بعدها امتیاز این باشگاه فروخته و به «میلتون کینز» تغییر نام داد. البته پس از چند سال، یک باشگاه دیگر به نام ا.اف.سی ویمبلدون تأسیس شد.]

پل مک اینس از گاردین

4464