در فوتبالی که در فرهنگ لغات اصلی‌ترین دربی‌اش، نفرت با اختلاف جلوتر از عشق است، آدرنالین نباختن بیش از عشق پیروزی از وجود داغ بازیکنان ترشح می‌کند.

رکوبا: این امکان را داشتم که یکی از تیمهای ایرانی را در دربی هدایت کنم

خبر مرتبط

به گزارش کاپ، وعده‌هایی البته کاملا نزدیک به واقعیت درباره فرجام دربی 84 تهران داده شده است؛ رقابت پرگل، بدون محافظه‌کاری خاص دربی‌های قبلی، احتمالا یک طرفه (با توجه به شرایط 2 تیم) و ...

همه این‌ها را می‌توان در بعدازظهر بارانی و احتمالا برفی آزادی انتظار داشت اما آنچه منطق تمام دربی‌های ایرانی را سامان می‌دهد، اینجا هم حاکم است؛ غریزه قوی نباختن. برتری 7 امتیازی پرسپولیس نسبت به تراکتور و سرو سامان یافتن روحی استقلال، علاقه به تساوی را منطقی جلوه می‌دهد؛ همان قدر که شوق آماده شدن برای قهرمانی زودهنگام پرسپولیس را قلقلک می‌دهدو برتری نه‌چندان محتمل و رویای زنده شدن فصل تیم، استقلالی‌ها را تا سر حد مرگ به دنبال پیروزی می‌کشاند اما، اما در فوتبالی که باخت در دربی برای هواداران و تیم‌ها طعم مرگ را دارد، دویدن به دنبال پیروزی در اولویت نیست. در ناخودآگاه ذهن همه بازیکنان در همه ادوار این دربی خاص، نباختن شرط اول است.

تساوی هم می‌تواند جذاب باشد

هر چند شام مشترک، شائبه بازگشت دربی به روزهای پرملال تساوی‌های پرتعداد یک بریک را به وجود آورده اما چه کسی گفته تساوی نمی‌تواند برآیند یک بازی جذاب باشد؟ چه طعنه آمیز که 2 تساوی 2 بر 2  در دی‌ماه سال‌های 73 و 79 از  بیش‌تر دربی‌های دارای برنده جذاب‌تر بوده است! فراموش نکنید پرسپولیس و استقلال در شرایط روحی بسیار خوبی به مصاف هم می‌روند.استقلال، السد را حذف کرده و پرسپولیس بازی 6 امتیازی را از تراکتورسازی برد. پس هر چقدر 2 تیم دلیل برای نباختن دارند، به همان اندازه برای جذاب بازی کردن از بهانه لازم برخوردارند. پیش‌بینی تساوی برای این بازی بیش از آنکه از دل دلایلی مانند ساختگی بودن نتیجه به خاطر شام مشترک، راضی بودن شرکت اتوبوسرانی(!) از نباختن یکی از 2 تیم و محافظه‌کاری ذاتی مربیان برآید، برتافته از شرایط 2 تیم است. در دربی ما معمولا تیمی که در موضع ضعف قرار داشته به رقیب قدرتمندش نباخته است. پرسپولیس نسبت به استقلال شرایط بهتری دارد و حتی با وجود برتری تراکتورسازی در صورت تساوی هم چندان موضعش در صدر جدول تغییر نخواهد کرد. با این همه دلایل، حتی اگر تساوی هم رقم بخورد، احتمالا پس از پایان بازی کسی حسرت به دل دیدن یک بازی زیبا نمی‌ماند و روزنامه‌ها و سایت‌های ما به مکانی برای منکوب کردن دربی همیشه خاص ایرانی تبدیل نخواهند شد.