خبرگزاری فوتبالی- مرور آنچه در فینال جام حذفی رقم خورد حالا دیگر ما را به این یقین رسانده اگر در دیداری هر دو تیم به حق، از داوری گله مند باشند و با اشتباه های آقای داور اجحافی در حق شان صورت گرفته باشد، داور کسی نیست جز موعود بنیادی فر.
به گزارش فوتبالی، اصلا به اینکه چه تیمی جام حذفی را برده یا باخته کاری نداشته باشید. آنقدر قضاوت بنیادی فر ضعیف بود که صدای همه کارشناسان داوری و حتی اعضای کمیته و دپارتمان داوری هم درآمده است.
نفر دوم لیست بین المللی داوران ایران که زمزمه هایی مبنی بر اعتراضش به اول نبودن و پشت سر فغانی جلای وطن کرده قرار گرفتن به گوش رسیده، به شهادت تصاویری که در اذهان ثبت شده، همیشه داوری بوده پر از ترس و استرس و تصمیم های صد درصد اشتباه در بازیهای مهم.
چند بازی باید مثال زد که با قضاوت بنیادی فر و به یمن اشتباهات مرگبار او به جنجال کشیده شده است؟ همین فینال جام حذفی، نمونه دم دستی اش است و قبل تر هم می توان به رویارویی استقلال و سپاهان در یک چهارم نهایی جام حذفی این فصل، رویارویی سپاهان و نفت با هدایت علی دایی در نیمه نهایی جام حذفی چند فصل قبل و یا بازی استقلال و پیکان در دور برگشت لیگ شانزدهم اشاره کرد. در این قاب البته نمی توان به طور مثال از قضاوت او در بازی استقلال و پیکان در دور رفت این فصل به سادگی گذشت که در میان انبوهی از لیست ابتدایی، شاهکار است. اگر بتوان به قاعده استقرا جلو رفت، می توان مدعی شد بنیادی فر در تمامی قضاوت های پخش مستقیم شده سراسری اش، اشتباه تاثیرگذار داشته است اما باز هم برای بازیهای مهم انتخاب می شود!
بنیادی فر آشکارا در تشخیص صحنه های خطا مشکل دارد. برای صحه گذاشتن روی این ادعا می توان به این چند نمونه اشاره کرد: خطای پنالتی روی شجاعیان در دربی که پنالتی نبود و البته علی کریمی به او لطف کرد که پنالتی را به دستان بیرانوند کوبید، خطای پنالتی روی قائدی در بازی این فصل جام حذفی برابر سپاهان و یا خطایی که در دقیقه پایانی بازی استقلال و پیکان به سود پیکان گرفته و تبدیل به گل مساوی این تیم شد؛ در تمامی این تصمیمات، وحدت رویه ای عجیبی بین کارشناسان داوری وجود داشته و همگی در مردود و اشتباه بودن تصمیم بنیادی فرد تردیدی نداشتند.
در همین فینال جام حذفی، بنیادی فر در دو صحنه فوق العاده مهم با اشتباه در تصمیم گیری روند بازی را به سوی دیگری برد و خودش به تنهایی فینال را به جنجال کشید. صحنه اول، ثانیه هایی پیش از گل دوم تراکتور بود که پاس رضاوند بعد از برخورد به دستان ساسان انصاری تغییر مسیر داد ولی بنیادی فر طبق معمول تصمیم اشتباه گرفت. صحنه دوم هم دقایقی قبل از اخراج ساکت الهامی بود. خطای واضح بازیکن استقلال روی مسعود شجاعی گرفته نشد و همان توپ اگر با درخشش میثم تیموری نبود به تور دروازه تراکتور می رسید. بنیادی فر در این صحنه هم اشتباه کرد و سوت نزد و بازی را یک تنه به جنجال کشید. در صحنه ای که باید روی فرشید اسماعیلی خطای پنالتی اعلام می کرد، او در کمال ناباوری به اسماعیلی کارت دارد. هر چند قبل از این صحنه خطای هند ارسلان مطهری را هم نگرفته بود. عدم اعلام درست وقت اضافه در نیمه دوم و نگرفتن بیشتر از 9 دقیقه را می توان از قاب داوری فینال جام حذفی، یعنی مردودی کامل داور و داور چهارم! 24 دقیقه در نیمه دوم وقت تلف شده را 9 دقیقه اعلام کرد و البته در آن 9 دقیقه هم چهار دقیقه و نیم هم باید اضافه می گرفت!
بنیادی فر برای استفاده از کارت های رنگی و بخصوص قرمز نوعی ترس و استرس دارد، زمان زیادی برای گرفتن تصمیم نهایی و بیرون آوردن کارت قرمز از جیبش صرف می کند و همین اتلاف وقت، باعث به حاشیه رفتن و به جنجال کشیده شدن بازی می شود. محض نمونه؛ بنیادی فر برای گرفتن تصمیم نهایی و اخراج کردن سیاوش یزدانی در بازی برگشت استقلال و پیکان در لیگ شانزدهم تقریبا 4 دقیقه زمان صرف کرد تا بالاخره کارت قرمز را از جیبش بیرون بیاورد (هرچند همان صحنه هم در ابتدا، خطای بازیکن استقلال بود و اصل تصمیم بنیادی فرد، اشتباه بود).
حیدر سلیمانی بعد از قضاوت بنیادی فر در رویارویی استقلال و سپاهان در جام حذفی، اظهارنظری کرد که بهترین توصیف برای اوست:«وقتی موعود بنیادی فر وارد زمین شد ترس در وجود او حس می شد. بنیادی فرد دچار سردرگمی است؛ او در دقیقه 30 تا به خودش بیاید یک کارت زرد اشتباه به شایان مصلح داد و این مساله سردرگمی او را بیشتر کرد. او نتوانست خودش را پیدا کند و به همین خاطر یک پنالتی اشتباه برای استقلال گرفت».
هیچ داوری را در هیچ زمین فوتبالی نمی توان بدون اشتباه توصیف کرد ولی نحوه غلبه او بر اشتباهش مهمترین رکن می تواند باشد. داوری که بلافاصله بعد از سوت پایان بازی، عکس صحنه ای که اشتباه کرده را از عکاسان کنار زمین، جستجو می کند تا برای کارشناس- مجری برنامه تلویزیونی بفرستد و مدعی شود 80 سانتیمتر فاصله بین مهاجم و مدافع در دیواره دفاعی به هنگام زدن ضربه آزاد هست (در صورتیکه این فاصله باید حداقل یک متر باشد)، قطعا در صحت تصمیمی که گرفته شک دارد و آشکارا می ترسد.
مهمترین حسن علیرضا فغانی (نفر اول لیست بین المللی داوران ایران و تنها کسی که در میادین مهم در میان داوران ایرانی، حضور دارد)، نترس بودنش بود. فغانی در بسیاری از بازیهای داخلی، اشتباهات مرگباری داشت ولی هرگز بعد از فهمیدن اشتباهش در جریان بازی، نترسید و سوت هایش به سمت تیمی که علیه آن تصمیم گرفته، نچرخید. به همین دلیل هم تا قضاوت فینال المپیک و رده بندی جام جهانی جلو رفت.
روزگاری که چندان هم دور نیست، کاندیداهای زیادی برای سوت زدن بازیهای مهم فوتبال ایران وجود داشت: محسن ترکی، مسعود مرادی، سعید مظفری زاده، یدالله جهانبازی، خداداد افشاریان، هدایت ممبینی و علیرضا فغانی. سیستم پرایراد فوتبال ایران (که هنوز کمیته داوران و دپارتمانش با هم جنگ دارند) اما نتوانست جانشین های خوبی برای این مردان بسازد و حالا هم مشکل کمبود داور خوب داریم و هم داورانی که اصلا «خوب» نیستند ولی در میان تعجب برای بازیهای مهم انتخاب می شوند.
بعد از انتخاب موعود بنیادی فر برای قضاوت فینال، خبرگزاری ایسنا در گزارشی واکنش های سایر داوران به این تصمیم را روی خروجی اش قرار داد: بنیادی فر حتی در میان داوران و کارشناسان داوری آن گزارش (که البته نام شان ذکر نشده ولی نمی توان به اصل گزارش حتی لحظه ای شک کرد) هم چندان داور خوب و مقبولی نیست یعنی درست همان توصیفی که در میان عوامی چون ما درباره اش وجود دارد. واقعا وی ای آر را برای امثال موعود بنیادی فر ساخته اند تا تیمها در مستطیل سبز ذبح نشوند!
گزارش از علیرضا خطیبی/ خبرگزاری فوتبالی
4344
- منبع: فوتبالی